Schilderen met woorden – museum Meermanno [1]

Een mandje vol

door Lisette Dröge

‘Emma! Wat heb je gedaan?’

De stem van madame Courier schalde door het hoge graviershuis. De nagel van haar rechterwijsvinger tikte dwingend op de notenhouten secretaire. Haar groene ogen priemden in die van Emma. Arme Emma. Ze kromp ineen. De drie rode kersen, die ze apart had gehouden om aan madame te geven, trilden in haar kleine handje.

Haar onderlip trilde. Niet huilen, niet huilen, dacht Emma. Dan wordt madame nog bozer. Emma wist zeker, dat ze niets verkeerd had gedaan. Niets, helemaal niets. Ze had juist iets goeds gedaan.

‘Emma, kind, hoor je me niet, deugniet?’

De tikkende vinger van madame werd nu vergezeld door het driftig tikken van de punt van haar schoen op het parket. Emma hield haar pop stevig vast. Dit was haar mama. Mama die er niet meer was. Pop mama droeg dezelfde kleren die mama vroeger droeg, maar dan kleiner. De kleermaakster had die voor Emma’s pop gemaakt, toen mama overleden was.

Madame kwam nu met grote passen op Emma af. ‘Kind toch, jij deugniet, je weet toch, dat je niet zomaar de tuin in mag!’

Madame greep haar hardhandig bij haar arm. Het mandje met kersen viel op de grond. Het rieten deksel klapte open en de kersen rolden over de grond.

‘Niet doen! Au, u doet mij pijn!’ riep Emma. Ze rukte zich los en wilde wegrennen. Tranen rolden over haar wangen. ‘Niet doen!’ riep ze nogmaals. ‘Die kersen waren voor mama op haar graf. En deze drie waren voor u, speciaal voor u!’ Emma hield de drie kersen in haar hand omhoog.

Madame verstijfde.

‘Voor het graf…’ zei ze.

Emma knikte. Ze drukte pop mama stevig tegen zich aan. Toen bukte ze en raapte het mandje, waar nog een paar kersen in zaten, van de grond op. De drie kersen in haar hand hingen slap tussen haar vingers en maakten vlekken op haar witte schort.

‘Hier,’ zei ze en reikte de kersen aan madame. ‘Voor u. Ze zijn heel lekker.’

Madame knikte.

‘Ik…eh…dank je,’ stamelde ze en nam de kersen aan. Ze legde ze in het ivoren schaaltje op de notenhouten tafel. Emma kroop over de grond en deed alle kersen terug in het mandje. Bijna geluidloos telde ze het aantal, telkens tot tien. Verder kon ze nog niet tellen. Dit hielp, om minder verdrietig te zijn. De rode kleur van de kersen was ook zo mooi!

Madame knielde naast haar op de grond, haar rok sleepte over het parket. ‘Hier, deze kersen moeten ook nog in het mandje,’ zei ze.

Emma wreef met haar vinger over de parketvloer. Er zaten vlekken op van de kersen. Met een schuin oog keek ze naar madame. Die zei niets, gelukkig. Ze zei alleen, ‘zullen wij zodadelijk samen naar het graf gaan?’

Emma’s ogen lichtten op. Ze tuitte haar roze lippen, knikte en zei, ‘Samen met pop.’


Dit verhaal is geschreven door Lisette Dröge tijdens de Querido Academie workshop Schilderen met woorden op 23 maart 2019 in Museum Meermanno, geïnspireerd op het afgebeelde portret.